Kerksluiting 20-11-2011

Laatst aangepast op zondag, 20 november 2011 12:54

Kerksluiting in Apeldoorn

Het bestuur van de Emmaüsparochie heeft in  het parochieblad ‘Op Weg’ verstrekkende plannen bekend gemaakt voor de toekomst van het pastoraat in Apeldoorn. Financieel staat de parochie er slecht voor. (Een nog steeds hardnekkig misverstand is dat het bisdom het loon de pastores zou betalen. Sommigen denken zelfs dat ‘het bisdom’ het kerkgebouw bekostigt. Nee, het salaris en alle kosten die rond de kerk gemaakt worden, moeten we als parochie zélf opbrengen.)  Het  kerkbezoek neemt nog steeds af en het zoeken naar nieuwe wegen in het pastoraat wordt als belangrijkste doel  voor de toekomst gezien. De schaarse middelen wil het bestuur inzetten voor het pastoraat en niet alles op alles te zetten om de kerkgebouwen in stand te houden. De sluiting van kerken is dus op handen en op termijn zullen alle kerken aan de eredienst onttrokken worden. Alleen in de Mariakerk zullen nog vieringen gedaan worden.  Het zal velen pijn doen als ‘hun’ kerk gesloten gaat worden. Want een kerkgebouw is meer dan een hoeveelheid stenen. Het is voor velen een geestelijk thuis. Heel jouw geschiedenis is ermee verbonden. Je was er misdienaar of je bent erin  getrouwd, je kinderen zijn er gedoopt, je hebt er op het koor gezeten en daar dierbare en leuke herinneringen aan… je hebt je verdriet gedeeld, de stilte, troost en inspiratie gezocht. Er gebeurt een heleboel rond een kerkgebouw alhoewel dat, om eerlijk te zijn, ook zienderogen af neemt.  Het sluiten van een kerkgebouw kan en moet een uitdaging zijn om de kerkelijke aanwezigheid in je eigen buurt op een nieuwe wijze gestalte te geven en voort te laten gaan.  Of zoals de vicevoorzitter schreef: “in het licht van het nieuwe perspectief van een levendige en krachtige parochie die ervaarbaar en zichtbaar aanwezig is in kleinere en grotere kringen en in de pastorale zorg van pastores zal ook gekeken worden naar de benodigde ruimten.” Het belangrijkste blijft het pastoraat en ook al was de avond allang gevallen, de twee Emmaüsgangers, die zo terneergeslagen en zonder hoop naar huis gegaan waren, keerden, na hun ontmoeting met de Heer, vol bezieling terug naar Jeruzalem om hun geloof en blijdschap te delen met de anderen.